InfinituS
(1979 — 19.12.1999)

 

Væ misero mihi! Quanta de spe decidi
11.99

otacza mnie ciemność – pustka
głębokie zwątpienie – welon nocy
leżę w łóżku – zapaść
połykam cicho łzy – tłumię szloch
rozrywa mnie depra – jesień
obejmuje mnie żal – zazdrość
zawsze gorszy – quasiskrzywdzony
duszący śmiech – pogarda

blady relief
wpisany w moje quasiistnienie
kolejny dzień
bladej świadomości
kiedy nadejdzie
krwawa nadzieja
głupie marzenia
zginą zmielone rzeczywistością
po to jedyna siła
przekraczam wieczność
pustka

zapach Jej ciała
oddycha moim swetrem
dotykam ręką pustki
obejmuję powietrze
hiperestetyczne doznanie samotności
zakrywam oczy
zawstydzony próbuję ukryć
to co nieuniknione
już czuję jak płyną
ogniskując się na mojej brodzie
 
przytulam się do swetra
wdycham Jej zapach
uderza mnie cisza
interpretuję ciepłe łzy
interwencją kaleczę
internuję wspomnienia
trawi mnie ból
bo Jej tu nie ma
głucha noc
bo jej tu nie będzie
już zapomniała
nigdy nie zaistniałem
 
odchodzę w ciemność – pustkę